We woonden van 1957 tot 1963 op de boerderij van landgoed Marquette. Dat had destijds 30 stuks melkvee, ongeveer 100 schapen, wat jongvee en uitgestrekte landerijen.
’s Ochtends om 4 uur begonnen we (een knecht en ik) met melken. Na het ontbijt brachten we de consumptiemelk naar Marquette en gingen we de grote gietijzeren kachels in alle kamers met cokes vullen. Ook verzorgden we de 2 rijpaarden van Mevrouw en de 2 werkpaarden van het landgoed. Dan was het tijd voor koffie en vervolgens trokken we het veld in om, afhankelijk van het seizoen, te hooien, te kuilen of onderhoud te plegen.
Ik sprak vrijwel iedere dag met de jonkheer en zijn vrouw en het contact was goed. Het landgoed werd echter steeds kleiner omdat er grond verkocht werd aan de gemeente die het nodig had voor uitbreidingsplannen. Uiteindelijk was de boerderij niet meer rendabel.
Ik kon toen bij de Hoogovens komen werken. En zo kwam ik van het Marquettebos terecht bij Hoogoven 5 in het vloeibare ijzer. Een hele omschakeling maar alles went. Bovendien ging ik van een 12-urige werkdag op de boerderij terug naar een 8-urige, wat natuurlijk ook wel prettig was. Al snel zat ik bij het kader en in totaal heb ik 23 jaar bij de Hoogovens gewerkt. Bij de familie Gevers op Marquette ben ik niet meer terug geweest. Het was toch werk en klaar is klaar.
Verhaal verteld op: 01-06-2005
[1]
