Bijpassende verhalen:
Jeanne Castricum, Jeanne Castricum - de Wit Muziek is de taal die iedereen verstaat. Om 10.00 uur is de fanfare aanwezig in het dorp. Er...
Kees van Duivenvoorde, Wim Schavemaker  [1] Als emigratie afketst wordt Wim (Willem) Schavemaker bedrijfsleider op Daantjeshof
Loes Sprengers, Jan Adrichem [1] Jan, van Piet Adrichem (geboren 1880) en opa Jan woonden alle drie in een hoekhuis -vandaar de...
Tom Sikkema Dat Rafael van der Vaart ging trouwen in ons kleine Heemskerk was groot nieuws.
Jeanne Castricum [1] Door minister Drees kwam in 1956 de eerste AOW tot stand, het bedrag was toen ongeveer 65 gulden...
Marianne van Duivenvoorde, Tineke Opdam [1] Tineke Opdam is vrijwel dagelijks met radio Heemskerk bezig
|
|
Adellijk afscheid Aan het woord: Nel Stammes  | Duin tot Dorp | 1945 - 1970 De Freule van kasteel Marquette was zich heus bewust dat zij van adellijke afkomst was maar dat viel niemand op. Meestal zag je haar bezig in de tuin. Nog liever was zij samen met haar paard die, naar gezegd, een afstammeling was uit de stal van prins Bernhard. Zij onderhield een prettig contact met alle omwonenden. Maar bij moeder Stammes, haar buurvrouw en mijn schoonmoeder, kwam ze zomaar eventjes langs voor een praatje en lekker doorwarmen.
Buren en de heer en mevrouw Gevers in de tuin van Kasteel Marquette bij het afscheidsfeest bij van de Jonkheer en de Freule.
Soms met een hassiebassie er bij, want de hoge, grote kamers in het kasteel kwamen niet op temperatuur, ondanks de grote Salamanderkachel met lange pijp in de hoek van wat nu de spiegelzaal is. Daar zaten de jonker en zijn vrouw vaak met een jas aan en hoed op in de koude wintermaanden. Na 1963, toen moeder er niet meer was, hielden de bezoekjes van de Freule op.
Wie ouder wordt, wil graag comfortabeler wonen. Maar verarmde adel heeft wel bezittingen, geen geld. Het kasteel werd verkocht.
Op een middag kwam de Freule bij mij aan. Mocht ze even naar de plafonds kijken? Het nieuwe huis in Oud Millingen in Gelderland had plafonds, was dat niet benauwend? Het viel gelukkig mee.
De meesten mensen die rond Marquette woonden, hadden er wel iets mee. Tijdens de jaarlijkse jacht op hazen en fazanten hielpen buurjongens het wild opdrijven. Ze deden er ook andere karweitjes.
Toen de verhuizing naderbij kwam ontvingen de buren een uitnodiging van de Jonkheer en mevrouw Gevers van Marquette, Barones De Vos van Steenwijk, voor een afscheidsdrankje op 1 september 1979. Namens de genodigden sprak de heer Wentink een afscheidswoordje. Dit greep de jonker emotioneel sterk aan, hij sloot toch een belangrijk hoofdstuk af. Tegen het einde van deze gebeurtenis vroeg ik om foto’s te mogen maken. ‘Kind, daar houd ik toch niet van, weet je toch!’ Maar gelukkig zijn er door die vraag toch enkele foto’s van het adellijke afscheid.
Verhaal verteld op: 11-03-2008 
|
